naprawdę, wiedziałam, że tak będzie! teraz wydaje mi się, że jednak chcę do niego wrócić. wciąż o nim myślę!

to głupie. całkowicie głupie…

nie wiem, czy go kiedyś kochałam. wydaje mi się, że nigdy, ale może jednak to nieprawda. może go kochałam, tylko tyle razy mnie rozczarował i zawiódł, a potem poczułam się osaczona, że tego nie wytrzymałam. a teraz uczucie powraca?

albo po prostu, co jest w moim przypadku najbardziej prawdopodobne, nie mogę już wytrzymać tej samotności i teraz, kiedy odnowił się kontakt, lgnę do niego, bo w zasadzie nie mam innego “obiektu”. to nie fair i okropne. i destrukcyjne.

nie lubię siebie, nie lubię swojego charakteru. nie lubię…

mały przełom nastąpił. to dobrze… nareszcie!

ciążyła mi już ta cisza. i  jego brak, mimo, że nie chcę go z powrotem (?)

z tego nieodzywania się tylko głupie myśli do głowy przychodziły

it’s huge and it’s growing

w obecnej sytuacji i w obecnym mym stanie powinnam zrobić sobie taki kurs

irytuje mnie coraz więcej rzeczy, stwierdziłam, że staję się coraz bardziej niecierpliwa, a cierpliwość to jedna z tych cech, którymi zawsze mogłam się bez cienia wątpliwości pochwalić

irytacja następuje zwłaszcza w związku z rozmowami, tudzież działaniem ze strony mojej najbliższej rodziny. być może za długo już przebywam w domu, w końcu jest to już prawie półtora miesiąca i chyba przez ostatnie pięć lat zdążyłam się już za bardzo przyzwyczaić do większej swobody, wolności. lenistwa takoż, nie ma co ukrywać

no i jest jak zwykle. zdaję sobie z tego sprawę, ale właściwie nic z tym konkretnego nie zrobię, bo: a) nie potrafię, b) nie chce mi się, c) wiem, że mi się nie uda?

każda odpowiedź poprawna

niestety

sama sobie zbieram kwiatki

dużo rzeczy się dzieje. niestety głównie w mojej głowie.

nie ogarniam, bo nie chcę/nie mam siły/nie mam ochoty ogarniać, starać się, wysilać.

dwa tygodnie, milion przemyśleń i wniosków.

chcę to zmienić, chcę się zmienić. ale wciąż nie potrafię. i obawiam się, że z każdym dniem będzie coraz trudniej. po prostu nie potrafię wziąć się w garść, bo mnie już prawie wszystko przytłacza.

jestem zła na wszystkich i na wszystko. a zwłaszcza na siebie.

siebie nie cierpię najbardziej.

niech to szlag trafi

nic nie rozumie, nic zupełnie

nadchodzi koniec chyba, tak myślę

Chciałabym tylko trafić na tego właściwego i z nim wreszcie być! Nie obchodzą mnie studia, praca, Argentyna, podróże… Mogłabym to wszystko oddać.

Może tylko taniec i śpiewanie sobie zostawię…

…ma fajne słowa ;)

“Kto z miłości jeszcze nie umarł nie potrafi żyć”

Bo mi się wydaje, że ja już kiedyś umarłam, więc teraz może być już tylko lepiej, prawda? :)